ที่มา : หนังสือกฎแห่งกรรม-ธรรมปฏิบัติ พระธรรมสิงหบุราจารย์ เล่มที่ ๒๕ หน้า ๑๑๙ – ๑๒๖

หลังจากนั้น ข้าพเจ้าได้ไปเพียรอีก ๑๐ วัน ขณะกำหนดอิริยาบถย่อยใน ตา หู จมูก ลิ้น กาย ใจ ก็ได้เห็น รูป เสียง กลิ่น รส สัมผัส ธรรมารมณ์เป็นเพียงเครื่องระลึกของสติเท่านั้นเอง เห็นทุกอย่างเป็นสมมุติบัญญัติอย่างแน่นอน

ข้าพเจ้าและครอบครัวขอน้อมกราบพระเดชพระคุณพระธรรมสิงหบุราจารย์ด้วยความเคารพอย่างสูง ที่หลวงพ่อเมตตาครอบครัวของข้าพเจ้าตลอดมา มีหลวงพ่อเป็นพ่อแม่ครูบาอาจารย์ในกรรมฐาน สอนสติปัฏฐานสี่ เรื่องของกาย เวทนา จิต และธรรม และสอนการใช้ชีวิตให้ลูก ๆ ทุกคนได้เดินทางตรง เป็นทางสายเอก ไม่เสียเวลาของชีวิตที่ได้เกิดมาเป็นมนุษย์

ด้วยอำนาจแห่งคุณพระศรีรัตนตรัย และบารมีธรรมของพระเดชพระคุณพระธรรมสิงหบุราจารย์ และพ่อแม่ครูบาอาจารย์ บุญใดที่ข้าพเจ้าได้กระทำดีแล้ว ตั้งแต่อดีตชาติจนถึงปัจจุบันวันนี้ ในทาน ศีล และภาวนา ข้าพเจ้าขอน้อมถวายพระเดชพระคุณพระธรรมสิงหบุราจารย์ เพื่อเป็นพุทธบูชา ธรรมบูชา สังฆบูชา ขอหลวงพ่อมีแต่ความเกษมสำราญทั้งกายและใจ ปราศจากโรคาพยาธิแผ้วพาน มีอายุยืนนาน อยู่เป็นร่มโพธิ์ร่มไทรให้แก่ศิษยานุศิษย์ตราบนานเท่านาน เทอญ

ส่งศรี รุ่งถาวรวงศ์

ที่มา : หนังสือกฎแห่งกรรม-ธรรมปฏิบัติ พระธรรมสิงหบุราจารย์ เล่มที่ ๒๕ หน้า ๑๑๙ – ๑๒๖

ข้าพเจ้าจบการศึกษาระดับมัธยมศึกษาปีที่ ๖ เมื่ออายุ ๑๙ ปี ฐานะทางบ้านไม่ค่อยดีจึงไม่ได้เรียนต่อ ต้องออกมาเข็นรถขายของ เพื่อน ๆ ได้เรียนกันหมด ข้าพเจ้าจึงไม่มีเงินเรียนทางโลกเหมือนเพื่อน จึงขอเรียนวิชากรรมฐานที่หลวงพ่อสอนตอนนี้ให้ถึงที่สุด

ข้าพเจ้ามีความทุกข์มากทั้งกายและใจ เกี่ยวกับฐานะการเงินของครอบครัว จากการได้ฟังหลวงพ่อเทศน์ ข้าพเจ้าตั้งใจเป็นคนดี กตัญญูกตเวฑิตาต่อพ่อแม่ และยอมชดใช้กรรม พร้อมกับรีบเร่งทำความดีในทาน ศีล และภาวนา โดยไม่หยุดหย่อน

ข้าพเจ้าตั้งใจทำกรรมฐาน ๒ อย่าง คือ

ตั้งใจแน่วแน่ที่จะเรียนเวทนาให้จบลงให้ได้ก่อนตาย เพราะหลวงพ่อสอนว่า เวทนาเป็นครูใหญ่ ครูไม่มาสอน จะรู้วิชาได้อย่างไร

ตั้งใจจะเดินไปให้ถึงที่สุดของการพ้นทุกข์ให้ได้ เพราะตอนเป็นเด็กข้าพเจ้าถามตัวเองเสมอว่า เราจะออกจากทุกข์ได้อย่างไร หลวงพ่อก็สอนในกรรมฐานว่า ตา หู จมูก ลิ้น กาย ใจ มีอะไรเกิดขึ้นได้กำหนดมีสติ แล้วราคะ โทสะ โมหะ จะเกิดขึ้นไม่ได้ ข้าพเจ้าเดินทางแล้วว่า เราจะพ้นทุกข์ได้เพราะการกำหนดสติทุกขณะจิตนั่นเอง

ช่วงแรกของการไปปฏิบัติธรรม (ปี พ.ศ.๒๕๓๗ เป็นต้นมา) ข้าพเจ้าไม่ค่อยรู้เรื่องอะไร สมาธิคืออะไรก็ไม่รู้ รู้แต่ว่าหลวงพ่อสอนอะไร ก็ทำตามหลวงพ่อสอนทุกอย่าง ทำกรรมฐานไได้ระยะหนึ่ง ก้เห็น รูป-นาม เกิด-ดับ ในเวทนาที่สาหัส จึงพอเห็นแล้วว่า มีสิ่งเกิดและดับเป็นไปตามกฎไตรลักษณ์ การใช้ชีวิตประจำวันก็เริ่มรู้ตัวในอายตนะทั้ง ๖ เป็นบางขณะ แต่ก็เหมือนสติตามจิตไม่ทัน จิตทุกข์หนักเป็นบางขณะ เป็นแบบนี้อยู่หลายเดือน ข้าพเจ้าพยายามหาทางแก้ไขจิตทีุ่กข์หนักนี้

ข้าพเจ้าเป็นคนโชคดีในทางธรรมพอสมควร ประกอบกับตั้งใจจริงที่จะพัฒนาการปฏิบัติธรรมให้ก้าวหน้า เพราะได้ปฏิบัติหลายวาระ

ได้รับการสอบอารมณ์หลายครั้งจากพระอาจารย์หลายรูป ในโครงการปฏิบัติธรรมของวัดอัมพวัน

ขณะที่เป็นพี่เลี้ยงในโครงการเข็มเหล็กที่สวนเวฬุวัน ขอนแก่น ได้สอบถามการปฏิบัติธรรม เพื่อจะเพิ่มความเพียรมากยิ่งขึ้น จากพระอาจารย์

ที่ศูนย์ปฏิบัติธรรมถ้ำพระผางาม เชียงราย ได้ถวายสอบถามข้อธรรมการปฏิบัติจากหลวงพ่อทองสุข ฐิตสโล เพื่อเพิ่มวิริยะในการปฏิบัติ

ฝึกอิริยาบถย่อย ๒๔ ชั่วโมง เป็นเวลา ๓๐ วัน ที่พุทธวิหาร (วัดพระธรรมจักรเฉลิมพระเกียรติ) ต.ดงละคร นครนายก

ทุกที่ที่ไปปฏิบัติ ต้องเป็นเรื่องเดียวกันกับที่หลวงพ่อท่านสอนในการกำหนด พองหนอ-ยุบหนอ ข้าพเจ้ายึดหลักของหลวงพ่อเพียงอย่างเดียวตลอดมา ข้าพเจ้าได้ศึกษาประวัติหลวงพ่อว่า ท่านไปอยู่ปฏิบัติกับหลวงพ่อดำในป่าถึง ๑ ปีเต็ม ก็เกิดปัญญาว่า ตัวข้าพเจ้าเองจะก้าวหน้าในกรรมฐานอย่างจริงจังก็ต้องเพิ่มเวลาการปฏิบัติให้มากขึ้นกว่านี้

ได้รับความเมตตาจากหลวงพ่อวัดป่าเจริญราชธรรมาราม ที่ท่านทราบว่าข้าพเจ้าปฏิบัติเองคนเดียวก็อนุญาตให้ข้าพเจ้าเข้าไปสอบอารมณ์กรรมฐานได้บ่อย ๆ จะได้ไม่เสียเวลาและหลงอารมณ์ในการปฏิบัติ ผลของการเพียรเป็นเวลา ๔ ปี ทำให้

๑. สติสัมปชัญญะ สมาธิ ปัญญา วิริยะ ดีขึ้นมาก

๒ สติตามจิตทันมากขึ้น จิตที่รู้สึกทุกข์ และหนัก ๆ หายไปมาก

๓. ได้ใช้กรรมในเวทนา ๑๔ วันเต็ม ที่ศอก หัวไหล่ สะบักหลัก และแขนข้างซ้าย หายปวดเป็นปลิดทิ้ง

๔. จิตมีกำลังดีพอสมควร ประกอบกับมีอิริยาบถย่อย ๒๔ ชั่วโมง

วันหนึ่ง… ขณะที่กำหนดอิริยาบถย่อยอยู่ ได้เปิดธรรมะฟังไปด้วย เนื้อหาในธรรมะนั้นท่านกล่าวว่า “รูป เสียง กลิ่น รส สัมผัส ธรรมารมณ์ มีอยู่เป็นอยู่ตามธรรมชาติ เป็นกลาง ๆ เป็นเพียงเครื่องระลึกของสติเท่านั้นเอง” ข้าพเจ้ากำหนดอิริยาบถย่อยอยู่ ก็เป็นเพียงเครื่องระลึกของสติเท่านั้นเอง ใจเป็นกลางมาก พอหลับตาลงก็เข้าสมาธิได้เลย นิ่งมาก ใจหวิว ๆ ไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน และใจก็ยังหวิว ๆ อยู่ ๒ วันเต็ม ไม่ว่าจะเดิน จะยืน จะนั่ง ข้าพเจ้าลองหลับตาดู ขณะใจหวิว ๆ น้้น ก็เข้าสมาธิได้ทุกครั้งที่หลับตาลง จนถึงปัจจุบันนี้ ก็เป็นแบบนั้น แต่ใจหวิว ๆ หายไปแล้ว

.……โปรดติดตามตอนที่ ๓

ที่มา : หนังสือกฎแห่งกรรม-ธรรมปฏิบัติ พระธรรมสิงหบุราจารย์ เล่มที่ ๒๕ หน้า ๑๑๙ – ๑๒๖

————————————————————————————————

ข้าพเจ้าชื่อ ส่งศรี รุ่งถาวรวงศ์ อายุ ๔๓ ปี เมื่อเป็นเด็กชอบอ่านหนังสือธรรมะและฟังเทศน์มาก ได้มีโอกาสมาฟังหลวงพ่อเทศน์ทุกเดือน

หลวงพ่อสอนกรรมฐานง่าย ๆ ไม่ซับซ้อน ว่า

๑. ให้มีสติปักไปในฐานกาย กายจะหันซ้ายแลขวา จะคู้แขนเหยียดขา ให้มีสติกำหนดไว้

๒. ให้มีสติปักในฐานเวทนา จะสุขทุกข์หรือเฉย ๆ ทางกายและใจ ให้มีสติกำหนดไว้

๓. ให้มีสติปักในฐานจิต จิตเกิดทางตา หู จมูก ลิ้น กาย ใจ ให้มีสติกำหนดไว้

๔. ให้มีสติปักในฐานธรรม กุศล อกุศล อะไรเกิด ให้มีสติกำหนดไว้ ตา หู จมูก ลิ้น กาย ใจ ถ้าขาดสติกำหนด  ชอบเกิดขึ้นเป็นโลภะ ตายขณะนั้นไปเป็นเปรตและอสุรกาย ไม่ชอบเป็นโทสะ ตายขณะนั้นไปลงนรก ขาดสติกำหนดเป็นโมหะ ตายขณะนั้นเป็นสัตว์เดรัจฉาน

ต้องไม่ลืมว่าเวทนาเป็นครูใหญ่ ครูไม่มาสอนจะรู้ได้อย่างไร

การทำความดีต้องฝืนใจ ฝืนใจไม่ได้ก็เอาดีไม่ได้

ให้ทำด้วยความศรัทธา ความเคารพ ตั้งใจ มีวิริยะสม่ำเสมอ

ทำช้า ๆ เหมือนคนจะตาย

ให้มีสัจจะ

เดิน-นั่ง ให้เท่ากัน เดินก่อนนั่งเสมอ

ให้มีรูป-นาม ขันธ์ ๕ เป็นอารมณ์ตลอดชีวิต

……โปรดติดตามตอนที่ ๒

ความสำเร็จที่เกิดขึ้นนั้นเป็นสิ่งที่ผมและครอบครัวดีใจ ภาคภูมิใจที่ได้ทำเพื่อส่วนรวม ประเทศชาติ และผมเชื่อมั่นว่าอานิสงส์ของกรรมดี และการปฏิบัติธรรมของตนเอง ตลอดจนแรงกตัญญูของผมต่อบุพการี เตี่ย แม่ ครอบครัว ครูบาอาจารย์ และเพื่อนร่วมงานทุกคน มีส่วนร่วม ด้วยแรงรักเมตตาและศรัทธาที่มีต่อกัน ความคิดร่วมมือร่วมทำร่วมแก้ปัญหาให้สำเร็จได้ด้วยดี ตามคำสอนของหลวงพ่อ ซึ่งได้บอกเสมอว่า “กรรมกำหนดกฎแห่งกรรม” หรือ “ผลงานของชีวิตคือกฎแห่งกรรม” ขอให้อานิสงส์คุณความดีได้แผ่ถึงผู้เกี่ยวข้องทุกท่านมา ณ โอกาสนี้

ผมพูดได้เต็มปากว่าคำสอนของหลวงพ่อเป็นอมตะชั่วนิรันดร์ และความสำเร็จของการตั้งโรงเรียนแพทย์แห่งที่ ๑๙ ครั้งนี้ ก็คือผลงานของชีวิต ที่ผมและครอบครัว ตลอดจนท่านอธิการบดี ศ.(พิเศษ) ดร.มณฑล สงวนเสริมศรี เพื่อนผม ดีและภาคภูมิใจมากที่สุดในชีวิต เพราะยึดหลักในการทำงานตามที่หลวงพ่อสอน

๑. ทำด้วยศรัทธา ทำด้วยความตั้งใจ จะเป็นคติโลก คติธรรมก็ใช้ได้

๒. ทำด้วยความเคารพ เคารพตัวเองและผู้อื่น (พูดแล้วต้องทำ ยากดีมีจนอย่าให้เสียสัจจะ เคารพสถานที่ เคารพกฎหมาย เคารพประเพณีของเขาด้วย

๓. ทำด้วยจิตสงบและด้วยความถูกต้อง

๔. ต้องเป็นคนที่มีความกตัญญู อ่อนน้อมถ่อมตน สุภาพ มีวินัย ซื่อสัตย์ สุจริต จริงใจและเสียสละ

๕. พึงระลึกไว้เสมอว่า “เหนือฟ้าย่อมมีกฎแห่งกรรม” คนที่เชื่อเรื่องกรรมย่อมสามารถอดทน ยอมรับความทุกข์ โดยไม่ตีโพยตีพาย ดั่งหัวข้อเรื่องนี้ที่ว่า “มะตูมแข็งนอก มะกอกแข็งใน”

หลวงพ่อยังกล่าวถึงคนที่เจริญด้วยกรรมฐาน ว่ามีลักษณะเด่น ๑๒ ประการ

๑. มีความรู้พื้นฐานดี

๒. ชอบคบหากัลยาณมิตร

๓. มีสมาธิดี

๔. เป็นนักสังเกตที่ละเอียดอ่อนมาก

๕. มีมโนภาพที่แจ่มชัด

๖. มีความจำแม่น

๗. ชอบหาความเจริญและเหตุผล

๘. กล้าคิด กล้าทำในสิ่งที่ดี

๙. มีไหวพริบดี

๑๐. หนักแน่นและอดทน

๑๑. ยอมรับผิดเมื่อเห็นว่าตนผิด

๑๒. กล้าโต้แย้ง เมื่อเห็นว่าสิ่งนั้นไม่ถูกต้อง

ในฐานะลูกศิษย์หลวงพ่อจรัญคนหนึ่ง ผมจึงขอเชิญชวนผู้มีบุญวาสนาทุกระดับสร้างโอกาส หาโอากาสให้ตัวเอง ด้วยการเจริญกรรมฐาน ที่สำนัก/วัดแห่งใดก็ได้ ท่านจะได้สิ่งที่ดีเป็นมงคลชีวิต ได้ทั้งความคิด ได้ทั้งสติปัญญา แก้ปัญหาชีวิตของท่านได้สำเร็จสมความมุ่งมั่นตามปรารถนาทุกประการ

เนื่องในวาระครบรอบวันเกิดที่ ๑๕ สิงหาคม ๒๕๕๔ หลวงพ่อจะมีอายุครบ ๘๓ ปี ผมนายแพทย์วิชัย เทียนถาวร พร้อมด้วยคุณสิริเนตร เทียนถาวร ภรรยา และบุตรทั้ง ๓ คน : ร้อยโทนายแพทย์ทนงสรรค์ นายแพทย์ทนงเกียรติ และสถาปนิก น.ส.ธีรเนตร เทียนถาวร ขออำนาจคุณพระศรีรัตนตรัยและสิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั้งปวงในสากลโลก ได้อำนวยพรให้พระคุณเจ้า “พระธรรมสิงหบุราจารย์” (หลวงพ่อจรัญ) มีสุขภาพพลานามัยสมบูรณ์ แข็งแรง เป็นร่มโพธิ์ ร่มไทร เป็นที่พึ่งทางจิตใจด้วยธรรมโอสถ มีอายุยั่งยืนนาน และผมขอปวารณาตัวว่าจะขอดูแลสุขภาพของหลวงพ่อตลอดไป

นายแพทย์วิชัย  เทียนถาวร

คณบดีคณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยพะเยา

******** จบเรื่อง ******

การเจริญสติปัฏฐาน ๔ ทางสายเอกของพระพุทธเจ้า (กายา เวทนา จิตตา ธัมมานุปัสสนาสติปัฏฐาน) อยู่ในอริยมรรคมีองค์ ๘ พระพุทธเจ้าสอนเหตุสอนผล เดิมเราอาจจะเป็นคนไม่ค่อยมีเหตุมีผล ใครพูดอะไรก็โกรธ หลงคนง่าย ขี้อิจฉาริษยา เพราะเราเป็นคนไม่มีหลัก การเจริญกรรมฐานทำให้มีความฉลาด มีสติ สมาธิปัญญาเกิดขึ้นโดยอัตโนมัติ ทำให้เป็นคนมีศีลธรรม

ทั้ืงหมดเป็นเรื่องของแต่ละคน หลวงพ่อจรัญท่านอบรมสั่งสอน ช่วยให้เราเป็นคนดี ด้วยคำสอนของพระพุทธองค์

ตัวผมเองได้มาปฏิบัติธรรมครั้งแรกเมื่อ ๒๗ พฤศจิกายน ๒๕๓๙ ใช้เวลา ๓ วัน ๒ คืน ได้รับประกาศนียบัตรจาก “วัดอัมพวัน และมูลนิธิภาวนา-กรศรีทิพา” ตอนนั้นหลวงพ่อท่านเป็นพระราชสุทธิญาณมงคล นับถึงตอนนี้ก็เป็นเวลาล่วงไป ๑๕ ปีแล้ว และผมได้เข้าปฏิบัติอีก ๑-๒ ครั้ง

หลังกลับจากวัดก็ไม่ได้ปฏิบัติตามที่หลวงพ่อแนะนำ แต่ยังสวดมนต์อยู่ จนเมื่อลูกน้องที่กรมอนามัยชวนให้ลองไปปฏิบัติธรรมที่วัดแดนสงบอาสภาราม จังหวัดนครราชสีมา ในส่วนตัวก็อยากรู้ว่ามีวิธีปฏิบัติเหมือนหรือแตกต่างกันอย่างไร

ผมปฏิบัติอยู่ ๘ วัน ๗ คืน พบว่ามีข้อสงสัย วิธีการ หลักการ และผลการปฏิบัติ ความรู้สึกเกิดขึ้นอยู่ตลอดเวลา เกิดนิวรณ์ ๕ เช่น ลังเลสงสัย ไม่แน่ใจต่าง ๆ นานา แก้ปัญหาด้วยการสอบถามจากผู้รู้ คุยกับหลวงพ่อบ้าง และสำคัญคือการปฏิบัติอย่างต่อเนื่อง โดยเฉลี่ยใช้เวลา ๓๐-๖๐ นาที ๑ ครั้ง ตลอดระยะเวลา ๓ ปี ที่ผ่านมา ซึ่งนับว่าน้อยสำหรับผมที่อายุ ๖๐ ปีเศษแล้ว

จนกระทั่งปลายปี พ.ศ.๒๕๕๑ ผมมีโอกาสมาตั้งโรงเรียนแพทย์ที่มหาวิทยาลัยพะเยา โดยการชักชวนของเพื่อน คือ ศาสตราจารย์พิเศษ ดร.มณฑล สงวนเสริมศรี อธิการบดีมหาวิทยาลัยพะเยา

โรงเรียนแพทย์แห่งแรก คือ โรงเรียนแพทย์ศิริราช ถือกำเนิดมาแล้วมากกว่า ๑๒๐ ปี เป็นสถาบันเก่าแก่ที่สุดในประเทศไทย ผมเป็นศิษย์เก่า เรียนจบแพทย์เป็นรุ่นที่ ๗๗ ปัจจุบันนี้มีโรงเรียนแพทย์แล้ว ๑๘ แห่ง คณะแพทย์ศาสตร์มหาวิทยาลัยพะเยาที่เกิดล่าสุดนี้เป็นแห่งที่ ๑๙

การตั้งโรงเรียนแพทย์มีองค์ประกอบ ระเบียบปฏิบัติตามข้อบังคับของ “แพทยสภา” มากมาย ละเอียดอ่อน สลับซับซ้อน ความพร้อมของปัจจัยต่าง ๆ ในทุก ๆ ด้าน ไม่ว่าจะเป็นหลักสูตรการเรียนการสอน อาคารสถานที่ สื่อการเรียนการสอน ครุภัณฑ์การเรียนการสอน ทั้งรับนิสิตของชั้นเตรียมแพทย์และชั้นคลินิก ตลอดจนงบประมาณ เป็นเรื่องยากมาก มีอุปสรรคปัญหามากมาย ทุกสถาบันใช้เวลาในการดำเนินการมากกว่า ๒-๓ ปี พูดได้ว่า “เกิดยาก”

ที่สำคัญที่สุดคือ “ครูแพทย์” ซึ่งโดยปกติหายากอยู่แล้ว และยิ่งจังหวัดพะเยาอยู่ห่างไกลมาก และเป็นจังหวัดเล็ก ๆ ในภาคเหนือ ก็ต้องบอกว่า “หายาก” สักหน่อย และกระบวนขั้นตอนต่าง ๆ อาจารย์แพทย์ที่มาตรวจประเด็นก็ต้องเคร่งครัด เพราะเป็นโรงเรียนแพทย์ ต้องได้มาตรฐาน เพราะเกี่ยวข้องกับชีวิตคน เป็นเรื่องของโรคภัยไข้เจ็บ เสี่ยงต่อความเป็นความตาย พลาดไม่ได้

ในฐานะที่เป็นลูกศิษย์หลวงพ่อ ด้วยพลังเคารพนับถือและศรัทธาอย่างสูงในตัวหลวงพ่อ และธรรมโอสถที่หลวงพ่อพร่ำสอนสาธุชนโดยทั่วไปตลอดมา ปรากฏในหนังสือหลายเล่ม และที่หนังสือที่ผมกล่าวข้างต้น และหนังสือชื่อเรื่อง “กรรมกำหนด” พระธรรมเทศนาหลักธรรมฉบับรวมเล่มของหลวงพ่อจรัญ ฐิตธมฺโม  ซึ่งผมได้ทบทวนค้นคว้ามา ประกอบกับกรรมที่ผมได้ทำมา การก่อตั้งโรงเรียนแพทย์แห่งที่ ๑๙ ของประเทศ คณะแพทยศาสตร์มหาวิทยาลัยพะเยา ที่ผมเป็นผู้ดำเนินการ ใช้เวลาในการดำเนินการ ๓๖๕+๕ วัน (๑ ปี กับ ๕ วัน) ก็สำเร็จตามปกติแต่ละที่จะใช้เวลามากกว่า ๒-๓ ปี

ต่อตอนที่ ๔….

หลวงพ่อบอกว่า “อดทนเป็นประตูแห่งความสำเร็จ” ไม่อย่างนั้นท่านจะไม่พบความจริงของชีวิต จะพบแต่ของปลอม ของปลอมชอบสบาย ของจริงย่อมลำบากและของจริงมันทน ของปลอมมันไม่ทน

อีกอย่างที่สำคัญยิ่งคือ การปฏิบัติกรรมฐานเป็นยาที่วิเศษที่สุด เป็นยาแก้ปัญหาที่ได้ผลสูงสุดในพระพุทธศาสนา ทำให้เรามีฐานชีวิตที่ดี เช่น เวลามีทุกข์ มีปัญหาหนัก ๆ คิดอะไรไม่ได้ เราก็กำหนดที่ลิ้นปี่ หายใจยาว ๆ “ทุกข์หนอ ทุกข์หนอ….” ไปเรื่อย ๆ ทำให้เรามีสมาธิมั่นคง ปัญญาก็เกิด จะคิดออกหมด จะไม่มีปัญหาอะไรเลย ปัญญาจะเกิดขึ้นเอง โดยเฉพาะคิดออกได้เร็ว คิดออกได้ถูกต้องนำไปใช้งานได้ทันที

การปฏิบัติธรรมต้องทำไปเรื่อย ๆ เดิน ขวาย่างหนอ ซ้ายย่างหนอ ต้องทำให้ได้ถึง ๖ ระยะ กำหนดพองหนอ ยุบหนอ ต้องหายใจยาว ๆ เวลานอนก็ต้องกำหนดด้วย ถ้าเป็นผู้มีบุญวาสนาจะทำได้ตลอดไป จะทำได้ไม่ขาด

หลวงพ่อท่านสอนให้ “ทบทวนชีวิตด้วยกรรมฐาน” โดยเฉพาะผู้มาใหม่ที่เคยไปปฏิบัติหลายวัด หลายสำนักจะสอนยาก เพราะวิธีปฏิบัติต่างกัน เชื่อพุทโธบ้าง อะระหังบ้าง เดี๋ยวอย่างนั้นอย่างนี้บ้าง แต่ถ้าไม่เข้าใจ ท่านจะอธิบายซ้ำ ๆ ถ้าเราทำได้แล้ว มีสติปัญญาแล้ว เราก็พิจารณาในตัวเอง ไม่ต้องไปพิจารณานอกตัว

เมื่อมีความโลภ ความโกรธ ความหลงเกิดขึ้นแล้ว ต้องยับยั้ง ตั้งสติไว้ การปฏิบัติกรรมฐานจะได้รู้ว่าตัวเองทำชั่วหรือทำผิด จะได้มีสติปัญญา รู้เท่าทันเหตุการณ์ อ่านตัวเองออก บอกตัวเองได้ แล้วก็ใช้ตัวเองเป็น เป็นการสอนตัวเองที่ได้ผล

… มีต่อตอนที่ ๓

ที่มา : หนังสือกฎแห่งกรรม-ธรรมปฏิบัติ พระธรรมสิงหบุราจารย์ เล่มที่ ๒๕ หน้า ๑๐๕ – ๑๑๓

————————————————————————————————

ชื่อเรื่องนี้ เป็นคำสอนของหลวงพ่อที่ปรากฏอยู่ในหนังสือ “พระธรรมสิงหบุราจารย์” หน้าที่ ๑๑๘ ฉบับวันเกิด ๑๕ สิงหาคม ๒๕๕๑ เป็นคำอุปมาอุปมัยของคำว่า “อดทน อดกลั้น” กล่าวคือ

เปลือกนอกของลูกมะตูมนั้นแข็ง ไม่เปราะบางทนทานได้ทุกสภาพ หลวงพ่ออยากให้ลูกศิษย์ทุกคนอดทนต่อสู้ความลำบาก ทำหน้าที่การงานด้วยความอดทนเข้มแข็งดั่งเปลือกผลมะตูม ที่แข็งข้างนอก ไม่อ่อนยวบยาบ ทนอากาศสิ่งแวดล้อมทุกสภาพ

“มะกอกแข็งใน” เปลือกนอกของผลมะกอกนั้นอ่อน แต่เม็ดข้างในแข็ง ท่านสอนให้เรามีจิตใจเข้มแข็งอดทนต่อการว่ากล่าว เสียดสี ดุด่าว่ากล่าวได้ เหมือนว่า “มะตูมแข็งนอก มะกอกแข็งใน”

หลวงพ่อบอกว่า “ถ้าใครเป็นมะตูมแข็งนอก มะกอกแข็งใน คนนั้นจะสำเร็จกรรมฐาน สร้างความดีให้กับตนเองสมความปรารถนาทุกประการ”

การเจริญกรรมฐานต้องจริงจัง ไม่หละหลวมเหลาะแหละ ตั้งหน้าประกอบอาชีพด้วยความสุจริตยุติธรรม มีสามีหรือภรรยาน้ำหนึ่งใจเดียวกัน

หลวงพ่อบอกว่า “คน” แปลว่า มีปัญหา แปลว่า ยุ่ง เขาทำอะไรก็มีปัญหายุ่งยาก เหนื่อยยาก พระพุทธเจ้ากว่าจะตรัสรู้ต้องทนทุกข์ทรมานกาย ๖ ปีเต็ม พระพุทธเจ้าชาติสุดท้ายเป็นพระเวสสันดร ท่านทรงทนทุกข์ลำบากใจมากมาย แต่ทรงอดทนได้ เรามาเจริญกรรมฐาน มาสร้างบารมี ไม่ใช่มาเที่ยวเล่น มาคุยกัน จะเสียเวลาที่มีประโยชน์มาก

โยมที่เป็นพ่อค้า แม่ค้า ก็ต้องสร้างบารมี ต้องมีความเพียรสูง ต้องทำมาหากินด้วยความเหนื่อยยากลำบาก หลวงพ่อท่านเองก็ยังต้องลำบากลำบนมากเหมือนกัน เดินธุดงค์ต้องตากแดดตากฝนต้องอดทน ไม่ได้ฉันข้าว ๗ วัน ไม่สามารถไปบิณฑบาตได้ ๗ วัน ๗ คืน ท่านจึงได้รู้ว่า ถึงเป็นปลา ว่ายทวนน้ำด้วยความยากลำบาก ก็ขึ้นไปบนยอดภูเขาได้

… มีต่อตอนที่ ๒